جناب آقای عبدالله عباسی وحدت

(ریاست محترم شورای اسلامی شهر شنبه)

 

با سلام

این نامه را برایت سرگشاده مینویسم ؛ چرا که میدانم ممکن است پس از انتشارش -باد- بال قبای خییلی ها را بوزد.

خودت و الحمدلله بقیه همکارانت در شورای شهر خوب می دانید که ورزش فوتبال ؛ "عضو" جدا ناشدنی "تن" جوانان شهرمان شنبه است. اگرچه هیچ گاه -بجز موارد معدودی- سعی نشد این عضو حیاتی و مفید را "تنومند" کنیم.

حضرتعالی خوب میدانی سالهاست این رشته ورزشی بیشترین دلمشغولی خرد و کلان است و دغدغه هایش تمام ناشدنی است.

خوب بخاطر دارم و دارید اینکه؛ حداقل در کنار سه نفر از شما دوستان فوتبالیم، من هم لگدی به این توپ گرد زده ام. حال بماند اینکه با شما رفیق یا رقیب بقیه بوده ام. هرچه بوده مایه خرسندی است.

 پس فکر میکنم من هم حق دارم دلتنگی و دغدغه داشته هایمان را داشته باشم یا بیم آنکه همین "اندک" مان نیز از کف برود.

بهتر است نه سفسطه ببافم و نه اطاله کلام کنم.

 

... این روزها بیشتر از هر وقت دیگری ، زمین فوتبال قدیمی شهرمان که باعث یادگیری و رشد چند نسل از اهالی فوتبالمان شد نیازمند توجه بیشتر من و شماست.

اینک زمین (شماره دو) شهرمان مهجور افتاده است بین دو زمین کشاورزی نیمه متروک و بعضا رها.

مهجور نه به معنای اینکه زمین کارایی نداشته باشد بل اینکه راه عبور و ورود هرگونه وسیله نقلیه اش را مسدود کرده اند.

مالکین یا سرپرستان زمین های کشاورزی دوسوی جاده مشخصند؛ من فکر نمیکنم این جنابان تعمدی در تخریب یا مسدودی راه داشته اند.چرا که هر دو خود، خانواده ای ورزشی دارند.

 اما چیزی که مهم و اساسی است عدم توجه شان به بازسازی حصار و محدوده است چرا که باعث مسدودی راه و رنجش خیلی از ورزشکاران شده اند.

 راهی که روزگارانی بس طویل - به هنگام مسابقات- محل تردد انواع وسایل نقلیه سبک و سنگین بود ، اینک مسدود و تخریب شده است.

کاش بشود حضرتعالی یا دیگر همکارانتان ، بانی خیر شوید و با رایزنی و گفتمان گره ی از این مشکل ساده را بازگشایی کنید.

پیش از اینکه راه برای همیشه مسدود و زمین متروک شود. شک نکنید روزگاری زمین شماره دو (مورد بحث) حیاتی تر از فعل خاهد بود.

بیشتر وقت گهربارتان را نمیگیرم.

 

ورزشکار باشید و سربلند

فرشید ابراهیمی